Słyszymy nieraz o ulicy Bilskiego w Skarżysku ale zazwyczaj większość mieszkańców nie potrafi jej szybko zlokalizować. To niewielka uliczka na Dolnej Kamiennej. Ulica nosi nazwę Kazimierza Bilskiego. Kim był Kazimierz Bilski? To mieszkaniec Skarżyska (1913-1979), żołnierz września 1939 r., cichociemny, walczył w Powstaniu Warszawskim. Odznaczony Krzyżem Orderu Virtuti Militari i trzykrotnie Krzyżem Walecznych.

Kazimierz Bilski urodził się w 1913 r. w Kamiennej. W 1923 r., Kazimierz Bilski wstąpił do gimnazjum matematyczno-przyrodniczego, gdzie ukończył 4 klasy. Od września 1927 r. kontynuował naukę w 1. Korpusie Kadetów we Lwowie. W maju 1932 r. zdał maturę i wstąpił do Szkoły Podchorążych Inżynierii w Warszawie. Po jej ukończeniu w 1935 r. promowany był na pierwszy stopień oficerski i rozpoczął służbę żołnierza zawodowego w Wojsku Polskim.

19 marca 1938 r. po awansie na porucznika przydzielony został do pancerno-motorowej 10. Brygady Kawalerii dowodzonej przez pułkownika Stanisława Maczka. We wrześniu 1939 r. porucznik Kazimierz Bilski jako dowódca 1. kompanii w batalionie saperów przeszedł cały szlak bojowy . 18 września przekroczył granicę polsko-węgierską, skąd przez Jugosławię i Włochy dotarł 7 października do Francji. Tam został przydzielony do Centrum Wyszkolenia Saperów. W lutym 1940 r. porucznik Kazimierz Bilski był w grupie 16 oficerów, którzy jako pierwsi zgłosili gotowość wzięcia udziału w desantach spadochronowych do Polski. Po ewakuacji do Wielkiej Brytanii w czerwcu 1940 r. został dowódcą kompanii saperów w 1. Brygadzie Strzelców. Przeszedł szkolenie konspiracyjne w zakresie dywersji. Na przełomie roku 1942 i 1943 ukończył kurs w Wyższej Szkole Wojennej na obczyźnie. Pracował w oddziale VI Sztabu Naczelnego Wodza, gdzie 8 marca 1943 r. został zaprzysiężony. W przededniu przerzutu do Polski 25 lipca 1944 r. awansowany został na stopień kapitana. W nocy z 25 na 26 lipca w operacji lotniczej ˝Wildhorn III˝ wylądował w kraju koło wsi Wał Ruda, powiat brzeski, jako emisariusz naczelnego wodza do spraw łączności z Polską. Używał nazwiska Kubicki i pseudonimów ˝Rum˝ oraz ˝Skaza˝.

Od 1 sierpnia 1944 r. brał czynny udział w powstaniu warszawskim jako oficer do zadań specjalnych komendanta 4. rejonu obwodu Śródmieście Armii Krajowej majora Stanisława Steczkowskiego ˝Zagończyka˝. 12 sierpnia sformował pod swoim dowództwem 1. batalion szturmowy ˝Rum˝, obejmujący działaniem północno-zachodni odcinek ulicy Królewskiej i Zielnej. W nocy z 30 na 31 sierpnia dowodził lewym skrzydłem natarcia w kierunku Starego Miasta, zdobywając Szkołę Policji przy ulicy Ciepłej i dotarł aż do Hal Mirowskich. Później toczył ze swoimi żołnierzami ciężkie walki na innych kierunkach.

Po kapitulacji powstania 2 października trafił do niewoli niemieckiej w stalagu Lamsdorf. Z wyzwolonego obozu 6 czerwca 1945 r. dotarł do Wielkiej Brytanii i pozostał na emigracji. Z wojska został zwolniony w 1947 r. w stopniu majora. Przez kilka lat pracował jako inżynier rezydent w Emiratach Arabskich, a później w Londynie. Był członkiem Królewskiego Towarzystwa Inżynierów. Opublikował relację ˝'Zo' o Elżbiecie Zawackiej˝ i publikację ˝Próba przebicia drogi na Starówkę˝ (zamieszczoną w pracy zbiorowej ˝Drogi cichociemnych˝).

Odznaczony Krzyżem Orderu Virtuti Militari i trzykrotnie Krzyżem Walecznych. Zmarł 12 stycznia 1979 r. w Londynie.

© M.S. / TSK24 Team